Φως

Το δωματιο
Το πιανο
Ο ηλιος
Εσυ
Να σε ρωτω τι ειναι αυτο που παιζεις
Να μου λες
Η βολτα μας στη θαλασσα
Εσυ
Ο ηλιος
Το δωματιο
Το πιανο
Τα χερια σου
Εσυ 

Αν με ρωτησεις

Αν με ρωτήσεις τι είμαι 

θα σου πω

μπομπ ντυλαν

καφες

κιτρινισμενα βιβλια

κεντρο

μπεκετ

βροχη

Αν με ρωτήσεις τι θα ηθελα να ειμαι

θα σου ελεγα

θαλασσα

νησι

βαγγελης γερμανος

αερακι

ηλιος

αρλετα 

αλλα ισως και να μην ελεγα τιποτα 

και ισως να ειναι και αντιστροφα

και ισως να μη με ρωτησεις

Το κύμα

Κύμα, έλα  κύμα
Έτσι φώναζα το κύμα να έρθει, μικρή, όταν πήγαινα στη θάλασσα
γιατί φοβόμουν να πάω εγώ σε αυτό
Έτσι και τώρα
που έχω έρθει στην άλλη άκρη της χώρας για σε βρω
-μα πού είσαι;-
κάθομαι στην ακροθαλασσιά και το φωνάζω:

Κύμα, έλα κύμα,
Να με πλακώσεις.

Μείνε

Ψέματα σου είπα
Δε θέλω ν' αλλάξεις τα ρούχα σου
Δε θέλω να ακούς τη μουσική που αρέσει σε μένα,
ούτε ξαφνικά να μάθεις όλους τους ζωγράφους που αγαπώ
Δε θέλω να με παίρνεις τηλέφωνα συνέχεια
Ούτε και να γίνεται πάντα το δικό μου
Σου είπα ψέματα σου λέω
Μείνε όπως είσαι
Αλλά μείνε
Ψέματα ήταν όλα
Και για το ''ρ'',
ότι τάχα δε μ' αρέσει όπως το λες
Κάθε φορά που το λες, σε κάθε σου  λέξη, θέλω να
σου χαϊδέψω τη γλώσσα
Ήταν ψέματα

Μείνε

Μείνε λίγο ακόμα

Βυσσιναδες

Αργα το βραδυ
Να καθομαστε στο μπαλκονι και να πινουμε βυσσιναδα με ισως λιγοτερο βυσσινο η περισσοτερο νερο απ οσο επρεπε
Να σου λεω τους φοβους μου
Και να μη μου κανεις ερωτησεις-ξερεις πως δε μ αρεσει
Αντι γι αυτο να μ αφηνεις να μιλαω και μετα
Να μου λες τους δικους σου φοβους
Μετα
Να θελω εγω να μιλησουμε για τους δικους σου
Κι εσυ για τους δικους μου
Να νευριαζω και να μου πεφτει η βυσσιναδα
Να λεω πως δεν εχει σημασια γιατι  ετσι κι αλλιως ηταν χαλια
Να νευριαζεις γιατι εσυ δεν εχεις δικαιωμα να γκρινιαξεις, ουτε σενα σου αρεσε
Να μη μιλαμε
Να με παιρνεις αγκαλια και να μας παιρνει ο υπνος μουτρωμενους
Και οταν ξυπναμε το πρωι
Ακομα αγκαλιασμενοι
Οι φοβοι να εχουν πια φυγει.

π.χ.

Παραμονή Χριστουγέννων
Παντού αλκοόλ και/με αγάπη
Μα εμείς βρεθήκαμε να κοιτάζουμε
ίσως και να βλέπουμε
κάτι που δε μας ανήκει
Μας έμεινε η ομιλία -πάντοτε δε μένει κάτι
Και ο θάνατος
Πήραμε το δρόμο της επιστροφής
Μισό λεπτό περνάει ένας έρωτας ζωής,
ας τον κοιτάξω λίγο
Εντάξει έφυγε, ευτυχώς ίσως
Ίσως δε χρειαζόταν ο χαρακτηρισμός
-ευτυχώς ή δυστυχώς-

Πάνω στο λεωφορείο έγραφε:
"Είναι μαγικό να προσφέρεις αγάπη"...

Σκοροαγάπη

Υπάρχουν συναισθήματα που δεν περιγράφονται με λέξεις
Μοναξιά που δεν είναι ντυμένη στα μαύρα
Επιθυμίες, λακκούβες βροχερές και λασπωμένες
Πόνος
Υπάρχει ο έρωτας που δε σε καταπίνει
Αλλά κι εκείνος που μπορεί
Σκοροαγάπη

Και η καθυστέρηση, βολική.

pierrot

Ανοιγεις υπολογιστη. Ξεκινας δουλεια. Βαζεις μουσικη. Σταματας δουλεια. Πηγαινεις στην κουζινα να κανεις καφε. Το ξεχνας στη διαδρομη. Επιστρεφεις στο δωματιο μ ενα ποτηρι νερο. Πας να ξεκινησεις δουλεια. Σταματας. Ακους το επομενο τραγουδι. Δεν κανεις τιποτα για ωρες. Ειναι κατι που προσπαθεις να σκεφτεις. Κατι που προσπαθεις να θυμηθεις. Κατι που περιμενεις-τι διαολο περιμενεις. Πληκτρολογεις ενα μηνυμα και το σβηνεις. Τι σημασια εχει, θα ειχε γινει ηδη. Ξεκινας δουλεια. Σταματας. Κλεινεις μουσικη. Κλεινεις υπολογιστη. Περιμενεις. 

Τι;

Η στρουθοκάμηλος

Όταν έρχεται κατά πάνω μου με ορμή ένα ζουζούνι τύπου τεράστια μύγα, μπάμπουρας ή όπως τελοσπάντων λέγεται-δεν έχω τίποτα να κερδίσω να το αποκρύψω, με πιάνει μια ταραχή, ένα ανεξήγητο άγχος, φοβάμαι, δεν ξέρω γιατί ή τι ακριβώς αλλά φοβάμαι.  Απ' όλα αυτά που θα μπορούσα να κάνω λοιπόν για να αντιμετωπίσω αυτόν τον φόβο μου, αυτό το πρόβλημα, αυτό που επιλέγω είναι να κλείνω τα μάτια μου. Γιατί ως γνωστόν, όταν κλείνεις τα μάτια τίποτα δεν μπορεί να συμβεί. Λάθος; Α, ναι. Απλά δεν το βλέπεις. Και τι είναι λοιπόν αυτό που κάνει πιο ανώδυνη την οποιαδήποτε συμφορά σου απλά και μόνο αν δεν βλέπεις; Όχι, δεν απαλύνει τη συμφορά, μονάχα ελαττώνει τον φόβο πριν απ' αυτήν. Εάν λοιπόν το ζουζούνι έχει καταστρώσει για παράδειγμα ένα μοχθηρό σχέδιο για να με σκοτώσει, αυτό θα γίνει έτσι κι αλλιώς. Απλά δε θα το ξέρω. Ή, μάλλον, κλείνοντας τα μάτια θα αποκλείσω το ενδεχόμενο να το υποψιαστώ πριν γίνει. Όπως επίσης θ' αποκλείσω το ενδεχόμενο να κάνω και το οτιδήποτε για να το αποτρέψω, εθελοτυφλώντας, σαν ένας μοιρολάτρης που περιμένει τη θεία δίκη, σαν ένα άβουλο ον,

ή σαν κάποιον που βαριέται.

Ανδρείκελα

Έχω ένα μικρό κουκλάκι- ένα ομοίωμα ανθρώπου
Κάθε βράδυ που πηγαίνω για ύπνο το πετάω δίπλα απ το κρεβάτι μαζί με ό,τι άλλο υπάρχει εκεί πάνω
Κάθε που ξυπνάω το βλέπω αποκεφαλισμένο, πάντοτε με κάποιον τρόπο βγαίνει το κεφάλι του
Κάθε πρωινό λοιπόν επανατοποθετώ προσεκτικά το κεφάλι στο κουκλάκι
και το ακουμπάω και πάλι πάνω στο κρεβάτι.
Και τι νόημα έχει αυτό, θ' αναρωτηθείς,
αφού το επόμενο ξημέρωμα πάλι δε θα έχει κεφάλι

Και απάντηση δε θα' βρω

maybe sometimes are the right times

Είμαι ο άνθρωπος που συνήθως τρώει την 'κλασική' μπουγάτσα.
Είμαι ο άνθρωπος που συνήθως πίνει καφέ μόλις/για να ξυπνήσει.
Είμαι ο άνθρωπος που συνήθως τσεκάρει ανά τακτά χρονικά διαστήματα το κινητό του για τυχόν μηνύματα, ειδοποιήσεις ή απλά για να δει την ώρα. (την οποία ξεχνάει πριν καν τη δει)
Είμαι ο άνθρωπος που συνήθως διαβάζει τα βιβλία μέχρι το τέλος.
Είμαι ο άνθρωπος που συνήθως λέει "να κανονίσουμε να βγούμε" και -φυσικά- δεν κανονίζει.
Είμαι ο άνθρωπος που συνήθως δεν κάνει την προσευχή του πριν κοιμηθεί.
Είμαι ο άνθρωπος που συνήθως είναι αυτός που προδίδεται και όχι εκείνος που προδίδει.


Αλλά μερικές φορές-

μια ημέρα μιας γυναίκας

Έλαβα κάποτε ως δώρο το βιβλίο "Γυναίκες" του Γκαλεάνο
Εκείνος
-όπως είχε διδαχτεί-
έγραψε την αφιέρωση στη δεύτερη σελίδα:
Οι γυναίκες στην Ιστορία.
Η πιο όμορφη ιστορία μου εσύ.

Κι έπειτα
-όπως είχα διδαχτεί-
έφυγε.

reply

Η αγάπη δεν τελειώνει, μοναχά εγκαταλείπεται
Δεν πηγαίνει κάπου, η αγάπη όταν τελειώνει
Εκεί είναι πάντα,
σαν ένα βιβλίο σε δανειστική βιβλιοθήκη.
Έχετε τη δυνατότητα δανεισμού και ανανέωσης
Πρέπει πάντα να επιστρέφετε τα αντίτυπα,
αλλιώς θα-

αλλιώς θα τι;

postcards from a friend

Μερικες φορες το να μην παιρνεις αυτο που νομιζεις πως χρειαζεσαι, ειναι ακριβως αυτο που χρειαζεσαι. Ετσι καταλαβαινεις. Ετσι γνωριζεις. Εσενα, τους αλλους, τον κοσμο. Ετσι ψαχνεις-και βρισκεις- λυσεις. Ετσι μαθαινεις να αντεχεις τον εαυτο σου οταν νομιζεις πως ολα μεσα συ εχουν ξεριζωθει και τα νιωθεις να καιγονται, να καιγονται σου λεω, κι ομως τελικα παντα κατι συμβαινει και η φωτια σταματαει. Κατι. Με καποιον τροπο καθε φορα την σκαπουλαρεις. Ισως απλα να ναι ο χρονος. Αυτος κυλαει ετσι κι αλλιως, για κακο η για καλο-δεν μπορουμε να ειμαστε απολυτοι με αυτο.

Οταν ολοι τριγυρνανε, τρωνε, πινουν κι εσυ μιζεριαζεις στον καναπε σου ακουγοντας τομ γουεητς (ευχαριστεις και -καποιον- θεο  που τουλαχιστον υπαρχει αυτος)

Οταν ψαχνουν τι να  βαλουν το βραδυ κι εσυ κοιτας στον καθεφτη τους μαυρους κυκλους κατω απ τα ματια σου

Οταν μαζευονται στα ταβερνακια και πηγαινουν σε παρτυ κι εσυ πηγαινεις μονος σου σινεμα

Οταν αγκαλιαζονται κι εσυ κοιτας τα ξεραμενα απ το κρυο χερια σου-παλι ξεχασες να βαλεις κρεμα

Οταν το ''ειμαστε'' γινεται ''ειμαι;''

σε σκεψεις, χωρις

Ηταν εκεινος ο τυπος του ανθρωπου, που τις ημερες που ολοι διασκεδαζαν η γιορταζαν κατι, η βρισκονταν με τους αγαπημενους τους, καθοταν μονος του σ ενα αδειο σπιτι χωρις να διασκεδαζει η να γιορταζει η να εχει αγαπημενους για να βρεθει. 'η που δεν ειχε διαθεση να βρεθει. ηταν εκεινος που ειχε καποτε αγαπημενους πολλους και πια δεν ενιωθε κανεναν αγαπημενο. ή,εστω, νομιζε πως καποτε ειχε. Αναψε ενα τσιγαρο μηχανικα και σταθηκε στο παραθυρο κοιτωντας προς τα εξω, αλλα στην ουσια το κενο. Θα ελεγε κανεις οτι ηταν χαμενος σε σκεψεις. Μα δεν ηταν, ηταν απολτα συγκεντρωμενος στην σκεψη οτι πρεπει ν' αρχισει να σκεφτεται ορισμενα πραγματα ωστε να τα βαλει σε ταξη στο μυαλο του. Αλλα δεν τα σκεφτοταν. Ηξερε οτι οταν ερθει η ωρα τους θα τα τακτοποιησει στο μυαλο του μ' ευκολια, κι ετσι ανεβαλλε συνεχως αυτη τη σκεψη. Αλλα ποτε δεν ερχοταν η ωρα τους, γιατι -εκει κατεληξε μετα απο σκεψεις- επρεπε να τα σκεφτει και να τα βαλει σε ταξη πρωτα ωστε να ερθει στη συνεχεια και η ωρα τους. Βεβαια υπαρχει κατι επισης σημαντικο που δεν αναφερθηκε: δεν ηξερε καν ποια πραγματα ακριβως επρεπε να βαλει σε ταξη, γιατι ακομα και αυτα αρνουνταν να σκεφτει. Απλα ηξερε οτι οταν χρειαστει θα τα σκεφτει.  Αλλα ποτε δε χρειαζοταν. Αναψε ακομη ενα τσιγαρο επισης μηχανικα και συνεχισε να μη σκεφτεται αυτα που σκεφτοταν οτι θα ηθελε καποια στιγμη να σκεφτει.

Ήτανε κάποιος άνθρωπος

Ήτανε κάποιος άνθρωπος



Error 404
File not found
Please try again later

Broken flowers

Άφηνε πάντα τα λουλούδια στο βάζο να ξεραίνονται εντελώς

να σκύβουν προς το έδαφος

να κυρτώνουν και να γίνονται μαύρα

Όταν της τα έδιναν δεν έλεγε ποτέ ευχαριστώ

Τι να τα κάνω, έτσι νεκροζώντανα που είναι 

με μια αόριστη -μα σίγουρα κοντινή- ημερομηνία λήξης, έλεγε

Μέρα τη μέρα, τα' βλεπε να πεθαίνουν

λίγο ακόμα

Κάποτε τους άλλαζε το νερό τακτικά

μια μάταιη προσπάθεια να τους χαρίσει λίγο ακόμη χρόνο

ημιζωής. 

Αναμονής

Πλέον ποτέ: Θα ήταν άλλωστε εγωιστικό να επεμβαίνει

for mr Cohen

Εκείνος δε θα ήθελε να φύγει με φανφάρες

-ήταν πάντοτε ένας τζέντλεμαν.

Κάνε του μόνο ένα νεύμα από μακρία

αρκεί

καθώς εκείνος ανασηκώνει το καπελάκι του και

χαμογελά -ο καταραμένος, χαμογελά

και 

φεύγει

Παταω λασπες ετσι επειδη δεν τις προσεξα Παταω τσιχλες που δε μασηθηκαν αρκετα κι ετσι κολλουν με μεγαλυτερη ευκολια στα παπουτσια μου Παταω πεζοδρομια.δαπεδα νοσοκομειων, κατουρημενα δαπεδα τουαλετων και δαπεδα εκκλησιων Παταω τους κακους, επειδη ειναι κακοι τους καλους, επειδη ειναι καλοι Παταω τα μυρμηγκια, επειδη ειναι μικρα με την πρωτη ματια-δε φαινονται αν δεν τα προσεξεις-δε φαινονται Παταω τους νεκρους, επειδη ειναι στη γη Τα ψεματα μου επειδη τα φοβαμαι Τις αληθειες μου επειδη με φοβαμαι (ή το αντιθετο) "Πατηστε το κουμπι παρακαλω! Κατεβαινω στην επομενη σταση." Παταω το κουδουνι του σπιτιου σου Δεν εισ εκει-θα περασω πιο μετα. Ή αυριο. Ή ποτε. Παταω το κουμπι του συναγερμου Κι οταν πια δε μου μενει τιποτ' αλλο να πατησω Περ-παταω Τοτε, Πατας τη σκια μου μ ενα ποδηλατο

Κισσός/Μνήμη - 78Ν