Παταω λασπες ετσι επειδη δεν τις προσεξα Παταω τσιχλες που δε μασηθηκαν αρκετα κι ετσι κολλουν με μεγαλυτερη ευκολια στα παπουτσια μου Παταω πεζοδρομια.δαπεδα νοσοκομειων, κατουρημενα δαπεδα τουαλετων και δαπεδα εκκλησιων Παταω τους κακους, επειδη ειναι κακοι τους καλους, επειδη ειναι καλοι Παταω τα μυρμηγκια, επειδη ειναι μικρα με την πρωτη ματια-δε φαινονται αν δεν τα προσεξεις-δε φαινονται Παταω τους νεκρους, επειδη ειναι στη γη Τα ψεματα μου επειδη τα φοβαμαι Τις αληθειες μου επειδη με φοβαμαι (ή το αντιθετο) "Πατηστε το κουμπι παρακαλω! Κατεβαινω στην επομενη σταση." Παταω το κουδουνι του σπιτιου σου Δεν εισ εκει-θα περασω πιο μετα. Ή αυριο. Ή ποτε. Παταω το κουμπι του συναγερμου Κι οταν πια δε μου μενει τιποτ' αλλο να πατησω Περ-παταω Τοτε, Πατας τη σκια μου μ ενα ποδηλατο

Κισσός/Μνήμη - 78Ν

we cannot be flying birds

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν απ' την αρχή.
Χωρίς δεισιδαιμονίες, προλήψεις και προκαταλήψεις, θεούς και ιστορίες.
Χωρίς Θεό.

Κι ας ζήσουμε έτσι, ''ελεύθεροι''
ξέγνοιαστοι και προοδευτικοί

Κι ας δημιουργήσουμε εκ νέου το δικό μας Θεό
και όλα τα υπόλοιπα που οι διανοούμενοι σιχαίνονται

Γιατί ο άνθρωπος πάντα θα χρειάζεται ένα κλαδί για να πιαστεί
όσο ελεύθερος κι αν (νομίζει πως) είναι.

Κιαροσκούρο

Αφηρημένος προς κάθε ήχο
έφτιαχνε μουσική απορροφημένος
Περίεργοι περαστικοί
εκείνοι που δεν κοντοστάθηκαν να τον ακούσουν
Έπαιζε πιάνο με υγρή ματιά
γύρω του άδεια πλαστικά μπουκάλια
Πίεζε σταθερά τα πλήκτρα
κάτω απ' την φλόγα του κεριού
που τρεμόπαιζε

οι οπτικές

εκείνος καθώς έπαιζε έβλεπε έναν ασπρόμαυρο πίνακα φρικαλέων μορφών
οι θεατές καθώς έπαιζε έβλεπαν έναν κοστουμαρισμένο χίπη με λευκά δόντια να παίζει πιάνο σ' ένα βαν

το κομμάτι τελείωσε
ενώ το βράδυ άρχιζε

εκείνοι χαμογέλασαν
εκείνος χαμογέλασε
εκείνοι έφυγαν
εκείνος συνέχισε να παίζει

Παρέλαση

Πάνω απ' τις εξέδρες των ''επισήμων''
ένα μοναχικό δωμάτιο
Μοναχικό, μα φωτεινό -το μόνο στην πολυκατοικία.
Ένας άνδρας σκυφτός στο γραφείο του
(να γράφει άραγε για την παρέλαση;)
Και τι να γράψει κανείς γι' αυτήν.
Μπαίνει στο δωμάτιο μια φιγούρα αλλιώτικη
είναι γυναίκα
ο άντρας σηκώνεται απότομα και ρίχνει βιαστικά στο συρτάρι αυτό που έγραφε.
Η γυναίκα φεύγει.
Ο άντρας φεύγει.
Το φως σβήνει.
Η εξέδρα μένει.
Μένει και η βροχή.

Κρύβεται


Στη ματιά που αναζητεί ευχαριστίες ένας δήθεν ευεργέτης
Στην ανάληψη πολιτικής ευθύνης του δολοφονικού τους φασισμού
Στο χέρι που χρηματίζεται κι έπειτα δίχως ντροπή αγκαλιάζει
Στα λόγια που λέγονται και ποτέ δεν εννοούνται
Στα λόγια που δε λέγονται παρά μόνο εν απουσία σου
Στη γλώσσα που δε γλείφει παγωτά και κορμιά, αλλά αφτιά και μυαλά
Στα μυαλά που μάλλον δε θυμίζουν πια μυαλά
Στο γέλιου αυτού που κοροϊδεύει
Στην αδιαφορία αυτού που ''δεν τον αφορά''


Κρύβεται

ο θάνατος της ελπίδας.

ΑΔΙΕΞΟΔΟ

Ίσως αν αδειάζαμε μερικές στάλες πόθου απ’ τις επιθυμίες μας,

τότε να τις εκφράζαμε πιο εύκολα.

Ίσως τότε

να φωνάζαμε

και να παλεύαμε

πιο δυνατά και πιο θαρραλέα,

για κάτι που δε μας στοιχειώνει πριν κοιμηθούμε.

Για κάτι που δεν αγαπούμε.

Για έναν καναπέ βολικό και βαρετό.

Για έναν καναπέ που δεν καίει

και δεν έχει πόδια

για να φύγει.

ή για να ταξιδέψει τη σκέψη μας

σε μονοπάτια παραδεισένια

ή σε λεωφόρους ατελείωτες,

με κύκλωπες και λαιστρυγόνες.