Δευτέρα 14 Νοεμβρίου 2016
Παρασκευή 11 Νοεμβρίου 2016
Broken flowers
να σκύβουν προς το έδαφος
να κυρτώνουν και να γίνονται μαύρα
Όταν της τα έδιναν δεν έλεγε ποτέ ευχαριστώ
Τι να τα κάνω, έτσι νεκροζώντανα που είναι
με μια αόριστη -μα σίγουρα κοντινή- ημερομηνία λήξης, έλεγε
Μέρα τη μέρα, τα' βλεπε να πεθαίνουν
λίγο ακόμα
Κάποτε τους άλλαζε το νερό τακτικά
μια μάταιη προσπάθεια να τους χαρίσει λίγο ακόμη χρόνο
ημιζωής.
Αναμονής
Πλέον ποτέ: Θα ήταν άλλωστε εγωιστικό να επεμβαίνει
Πέμπτη 19 Μαΐου 2016
Παταω λασπες
ετσι
επειδη δεν τις προσεξα
Παταω τσιχλες που δε μασηθηκαν αρκετα κι ετσι κολλουν με μεγαλυτερη ευκολια στα παπουτσια μου
Παταω πεζοδρομια.δαπεδα νοσοκομειων, κατουρημενα δαπεδα τουαλετων και δαπεδα εκκλησιων
Παταω τους κακους, επειδη ειναι κακοι
τους καλους, επειδη ειναι καλοι
Παταω τα μυρμηγκια, επειδη ειναι μικρα
με την πρωτη ματια-δε φαινονται
αν δεν τα προσεξεις-δε φαινονται
Παταω τους νεκρους, επειδη ειναι στη γη
Τα ψεματα μου επειδη τα φοβαμαι
Τις αληθειες μου επειδη με φοβαμαι
(ή το αντιθετο)
"Πατηστε το κουμπι παρακαλω! Κατεβαινω στην επομενη σταση."
Παταω το κουδουνι του σπιτιου σου
Δεν εισ εκει-θα περασω πιο μετα.
Ή αυριο.
Ή ποτε.
Παταω το κουμπι του συναγερμου
Κι οταν πια δε μου μενει τιποτ' αλλο να πατησω
Περ-παταω
Τοτε,
Πατας τη σκια μου μ ενα ποδηλατο
Τετάρτη 10 Φεβρουαρίου 2016
Κυριακή 24 Ιανουαρίου 2016
we cannot be flying birds
Χωρίς δεισιδαιμονίες, προλήψεις και προκαταλήψεις, θεούς και ιστορίες.
Χωρίς Θεό.
Κι ας ζήσουμε έτσι, ''ελεύθεροι''
ξέγνοιαστοι και προοδευτικοί
Κι ας δημιουργήσουμε εκ νέου το δικό μας Θεό
και όλα τα υπόλοιπα που οι διανοούμενοι σιχαίνονται
Γιατί ο άνθρωπος πάντα θα χρειάζεται ένα κλαδί για να πιαστεί
όσο ελεύθερος κι αν (νομίζει πως) είναι.
Δευτέρα 2 Νοεμβρίου 2015
Κιαροσκούρο
έφτιαχνε μουσική απορροφημένος
Περίεργοι περαστικοί
εκείνοι που δεν κοντοστάθηκαν να τον ακούσουν
Έπαιζε πιάνο με υγρή ματιά
γύρω του άδεια πλαστικά μπουκάλια
Πίεζε σταθερά τα πλήκτρα
κάτω απ' την φλόγα του κεριού
που τρεμόπαιζε
οι οπτικές
εκείνος καθώς έπαιζε έβλεπε έναν ασπρόμαυρο πίνακα φρικαλέων μορφών
οι θεατές καθώς έπαιζε έβλεπαν έναν κοστουμαρισμένο χίπη με λευκά δόντια να παίζει πιάνο σ' ένα βαν
το κομμάτι τελείωσε
ενώ το βράδυ άρχιζε
εκείνοι χαμογέλασαν
εκείνος χαμογέλασε
εκείνοι έφυγαν
εκείνος συνέχισε να παίζει
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)


