pierrot

Ανοιγεις υπολογιστη. Ξεκινας δουλεια. Βαζεις μουσικη. Σταματας δουλεια. Πηγαινεις στην κουζινα να κανεις καφε. Το ξεχνας στη διαδρομη. Επιστρεφεις στο δωματιο μ ενα ποτηρι νερο. Πας να ξεκινησεις δουλεια. Σταματας. Ακους το επομενο τραγουδι. Δεν κανεις τιποτα για ωρες. Ειναι κατι που προσπαθεις να σκεφτεις. Κατι που προσπαθεις να θυμηθεις. Κατι που περιμενεις-τι διαολο περιμενεις. Πληκτρολογεις ενα μηνυμα και το σβηνεις. Τι σημασια εχει, θα ειχε γινει ηδη. Ξεκινας δουλεια. Σταματας. Κλεινεις μουσικη. Κλεινεις υπολογιστη. Περιμενεις. 

Τι;

Η στρουθοκάμηλος

Όταν έρχεται κατά πάνω μου με ορμή ένα ζουζούνι τύπου τεράστια μύγα, μπάμπουρας ή όπως τελοσπάντων λέγεται-δεν έχω τίποτα να κερδίσω να το αποκρύψω, με πιάνει μια ταραχή, ένα ανεξήγητο άγχος, φοβάμαι, δεν ξέρω γιατί ή τι ακριβώς αλλά φοβάμαι.  Απ' όλα αυτά που θα μπορούσα να κάνω λοιπόν για να αντιμετωπίσω αυτόν τον φόβο μου, αυτό το πρόβλημα, αυτό που επιλέγω είναι να κλείνω τα μάτια μου. Γιατί ως γνωστόν, όταν κλείνεις τα μάτια τίποτα δεν μπορεί να συμβεί. Λάθος; Α, ναι. Απλά δεν το βλέπεις. Και τι είναι λοιπόν αυτό που κάνει πιο ανώδυνη την οποιαδήποτε συμφορά σου απλά και μόνο αν δεν βλέπεις; Όχι, δεν απαλύνει τη συμφορά, μονάχα ελαττώνει τον φόβο πριν απ' αυτήν. Εάν λοιπόν το ζουζούνι έχει καταστρώσει για παράδειγμα ένα μοχθηρό σχέδιο για να με σκοτώσει, αυτό θα γίνει έτσι κι αλλιώς. Απλά δε θα το ξέρω. Ή, μάλλον, κλείνοντας τα μάτια θα αποκλείσω το ενδεχόμενο να το υποψιαστώ πριν γίνει. Όπως επίσης θ' αποκλείσω το ενδεχόμενο να κάνω και το οτιδήποτε για να το αποτρέψω, εθελοτυφλώντας, σαν ένας μοιρολάτρης που περιμένει τη θεία δίκη, σαν ένα άβουλο ον,

ή σαν κάποιον που βαριέται.

Ανδρείκελα

Έχω ένα μικρό κουκλάκι- ένα ομοίωμα ανθρώπου
Κάθε βράδυ που πηγαίνω για ύπνο το πετάω δίπλα απ το κρεβάτι μαζί με ό,τι άλλο υπάρχει εκεί πάνω
Κάθε που ξυπνάω το βλέπω αποκεφαλισμένο, πάντοτε με κάποιον τρόπο βγαίνει το κεφάλι του
Κάθε πρωινό λοιπόν επανατοποθετώ προσεκτικά το κεφάλι στο κουκλάκι
και το ακουμπάω και πάλι πάνω στο κρεβάτι.
Και τι νόημα έχει αυτό, θ' αναρωτηθείς,
αφού το επόμενο ξημέρωμα πάλι δε θα έχει κεφάλι

Και απάντηση δε θα' βρω

maybe sometimes are the right times

Είμαι ο άνθρωπος που συνήθως τρώει την 'κλασική' μπουγάτσα.
Είμαι ο άνθρωπος που συνήθως πίνει καφέ μόλις/για να ξυπνήσει.
Είμαι ο άνθρωπος που συνήθως τσεκάρει ανά τακτά χρονικά διαστήματα το κινητό του για τυχόν μηνύματα, ειδοποιήσεις ή απλά για να δει την ώρα. (την οποία ξεχνάει πριν καν τη δει)
Είμαι ο άνθρωπος που συνήθως διαβάζει τα βιβλία μέχρι το τέλος.
Είμαι ο άνθρωπος που συνήθως λέει "να κανονίσουμε να βγούμε" και -φυσικά- δεν κανονίζει.
Είμαι ο άνθρωπος που συνήθως δεν κάνει την προσευχή του πριν κοιμηθεί.
Είμαι ο άνθρωπος που συνήθως είναι αυτός που προδίδεται και όχι εκείνος που προδίδει.


Αλλά μερικές φορές-

μια ημέρα μιας γυναίκας

Έλαβα κάποτε ως δώρο το βιβλίο "Γυναίκες" του Γκαλεάνο
Εκείνος
-όπως είχε διδαχτεί-
έγραψε την αφιέρωση στη δεύτερη σελίδα:
Οι γυναίκες στην Ιστορία.
Η πιο όμορφη ιστορία μου εσύ.

Κι έπειτα
-όπως είχα διδαχτεί-
έφυγε.

reply

Η αγάπη δεν τελειώνει, μοναχά εγκαταλείπεται
Δεν πηγαίνει κάπου, η αγάπη όταν τελειώνει
Εκεί είναι πάντα,
σαν ένα βιβλίο σε δανειστική βιβλιοθήκη.
Έχετε τη δυνατότητα δανεισμού και ανανέωσης
Πρέπει πάντα να επιστρέφετε τα αντίτυπα,
αλλιώς θα-

αλλιώς θα τι;

postcards from a friend

Μερικες φορες το να μην παιρνεις αυτο που νομιζεις πως χρειαζεσαι, ειναι ακριβως αυτο που χρειαζεσαι. Ετσι καταλαβαινεις. Ετσι γνωριζεις. Εσενα, τους αλλους, τον κοσμο. Ετσι ψαχνεις-και βρισκεις- λυσεις. Ετσι μαθαινεις να αντεχεις τον εαυτο σου οταν νομιζεις πως ολα μεσα συ εχουν ξεριζωθει και τα νιωθεις να καιγονται, να καιγονται σου λεω, κι ομως τελικα παντα κατι συμβαινει και η φωτια σταματαει. Κατι. Με καποιον τροπο καθε φορα την σκαπουλαρεις. Ισως απλα να ναι ο χρονος. Αυτος κυλαει ετσι κι αλλιως, για κακο η για καλο-δεν μπορουμε να ειμαστε απολυτοι με αυτο.

Οταν ολοι τριγυρνανε, τρωνε, πινουν κι εσυ μιζεριαζεις στον καναπε σου ακουγοντας τομ γουεητς (ευχαριστεις και -καποιον- θεο  που τουλαχιστον υπαρχει αυτος)

Οταν ψαχνουν τι να  βαλουν το βραδυ κι εσυ κοιτας στον καθεφτη τους μαυρους κυκλους κατω απ τα ματια σου

Οταν μαζευονται στα ταβερνακια και πηγαινουν σε παρτυ κι εσυ πηγαινεις μονος σου σινεμα

Οταν αγκαλιαζονται κι εσυ κοιτας τα ξεραμενα απ το κρυο χερια σου-παλι ξεχασες να βαλεις κρεμα

Οταν το ''ειμαστε'' γινεται ''ειμαι;''