Βυσσιναδες

Αργα το βραδυ
Να καθομαστε στο μπαλκονι και να πινουμε βυσσιναδα με ισως λιγοτερο βυσσινο η περισσοτερο νερο απ οσο επρεπε
Να σου λεω τους φοβους μου
Και να μη μου κανεις ερωτησεις-ξερεις πως δε μ αρεσει
Αντι γι αυτο να μ αφηνεις να μιλαω και μετα
Να μου λες τους δικους σου φοβους
Μετα
Να θελω εγω να μιλησουμε για τους δικους σου
Κι εσυ για τους δικους μου
Να νευριαζω και να μου πεφτει η βυσσιναδα
Να λεω πως δεν εχει σημασια γιατι  ετσι κι αλλιως ηταν χαλια
Να νευριαζεις γιατι εσυ δεν εχεις δικαιωμα να γκρινιαξεις, ουτε σενα σου αρεσε
Να μη μιλαμε
Να με παιρνεις αγκαλια και να μας παιρνει ο υπνος μουτρωμενους
Και οταν ξυπναμε το πρωι
Ακομα αγκαλιασμενοι
Οι φοβοι να εχουν πια φυγει.

π.χ.

Παραμονή Χριστουγέννων
Παντού αλκοόλ και/με αγάπη
Μα εμείς βρεθήκαμε να κοιτάζουμε
ίσως και να βλέπουμε
κάτι που δε μας ανήκει
Μας έμεινε η ομιλία -πάντοτε δε μένει κάτι
Και ο θάνατος
Πήραμε το δρόμο της επιστροφής
Μισό λεπτό περνάει ένας έρωτας ζωής,
ας τον κοιτάξω λίγο
Εντάξει έφυγε, ευτυχώς ίσως
Ίσως δε χρειαζόταν ο χαρακτηρισμός
-ευτυχώς ή δυστυχώς-

Πάνω στο λεωφορείο έγραφε:
"Είναι μαγικό να προσφέρεις αγάπη"...

Σκοροαγάπη

Υπάρχουν συναισθήματα που δεν περιγράφονται με λέξεις
Μοναξιά που δεν είναι ντυμένη στα μαύρα
Επιθυμίες, λακκούβες βροχερές και λασπωμένες
Πόνος
Υπάρχει ο έρωτας που δε σε καταπίνει
Αλλά κι εκείνος που μπορεί
Σκοροαγάπη

Και η καθυστέρηση, βολική.

pierrot

Ανοιγεις υπολογιστη. Ξεκινας δουλεια. Βαζεις μουσικη. Σταματας δουλεια. Πηγαινεις στην κουζινα να κανεις καφε. Το ξεχνας στη διαδρομη. Επιστρεφεις στο δωματιο μ ενα ποτηρι νερο. Πας να ξεκινησεις δουλεια. Σταματας. Ακους το επομενο τραγουδι. Δεν κανεις τιποτα για ωρες. Ειναι κατι που προσπαθεις να σκεφτεις. Κατι που προσπαθεις να θυμηθεις. Κατι που περιμενεις-τι διαολο περιμενεις. Πληκτρολογεις ενα μηνυμα και το σβηνεις. Τι σημασια εχει, θα ειχε γινει ηδη. Ξεκινας δουλεια. Σταματας. Κλεινεις μουσικη. Κλεινεις υπολογιστη. Περιμενεις. 

Τι;

Η στρουθοκάμηλος

Όταν έρχεται κατά πάνω μου με ορμή ένα ζουζούνι τύπου τεράστια μύγα, μπάμπουρας ή όπως τελοσπάντων λέγεται-δεν έχω τίποτα να κερδίσω να το αποκρύψω, με πιάνει μια ταραχή, ένα ανεξήγητο άγχος, φοβάμαι, δεν ξέρω γιατί ή τι ακριβώς αλλά φοβάμαι.  Απ' όλα αυτά που θα μπορούσα να κάνω λοιπόν για να αντιμετωπίσω αυτόν τον φόβο μου, αυτό το πρόβλημα, αυτό που επιλέγω είναι να κλείνω τα μάτια μου. Γιατί ως γνωστόν, όταν κλείνεις τα μάτια τίποτα δεν μπορεί να συμβεί. Λάθος; Α, ναι. Απλά δεν το βλέπεις. Και τι είναι λοιπόν αυτό που κάνει πιο ανώδυνη την οποιαδήποτε συμφορά σου απλά και μόνο αν δεν βλέπεις; Όχι, δεν απαλύνει τη συμφορά, μονάχα ελαττώνει τον φόβο πριν απ' αυτήν. Εάν λοιπόν το ζουζούνι έχει καταστρώσει για παράδειγμα ένα μοχθηρό σχέδιο για να με σκοτώσει, αυτό θα γίνει έτσι κι αλλιώς. Απλά δε θα το ξέρω. Ή, μάλλον, κλείνοντας τα μάτια θα αποκλείσω το ενδεχόμενο να το υποψιαστώ πριν γίνει. Όπως επίσης θ' αποκλείσω το ενδεχόμενο να κάνω και το οτιδήποτε για να το αποτρέψω, εθελοτυφλώντας, σαν ένας μοιρολάτρης που περιμένει τη θεία δίκη, σαν ένα άβουλο ον,

ή σαν κάποιον που βαριέται.

Ανδρείκελα

Έχω ένα μικρό κουκλάκι- ένα ομοίωμα ανθρώπου
Κάθε βράδυ που πηγαίνω για ύπνο το πετάω δίπλα απ το κρεβάτι μαζί με ό,τι άλλο υπάρχει εκεί πάνω
Κάθε που ξυπνάω το βλέπω αποκεφαλισμένο, πάντοτε με κάποιον τρόπο βγαίνει το κεφάλι του
Κάθε πρωινό λοιπόν επανατοποθετώ προσεκτικά το κεφάλι στο κουκλάκι
και το ακουμπάω και πάλι πάνω στο κρεβάτι.
Και τι νόημα έχει αυτό, θ' αναρωτηθείς,
αφού το επόμενο ξημέρωμα πάλι δε θα έχει κεφάλι

Και απάντηση δε θα' βρω

maybe sometimes are the right times

Είμαι ο άνθρωπος που συνήθως τρώει την 'κλασική' μπουγάτσα.
Είμαι ο άνθρωπος που συνήθως πίνει καφέ μόλις/για να ξυπνήσει.
Είμαι ο άνθρωπος που συνήθως τσεκάρει ανά τακτά χρονικά διαστήματα το κινητό του για τυχόν μηνύματα, ειδοποιήσεις ή απλά για να δει την ώρα. (την οποία ξεχνάει πριν καν τη δει)
Είμαι ο άνθρωπος που συνήθως διαβάζει τα βιβλία μέχρι το τέλος.
Είμαι ο άνθρωπος που συνήθως λέει "να κανονίσουμε να βγούμε" και -φυσικά- δεν κανονίζει.
Είμαι ο άνθρωπος που συνήθως δεν κάνει την προσευχή του πριν κοιμηθεί.
Είμαι ο άνθρωπος που συνήθως είναι αυτός που προδίδεται και όχι εκείνος που προδίδει.


Αλλά μερικές φορές-